1. Są rzeczy, o których filozofom się nie śniło i są na tym świecie rzeczy, o których nie śniło się od dawna prawnikom. Czytam i przecieram oczy ze zdumienia. Proces Leppera i Łyżwińskiego w sprawie słynnej „seksafery” prowadzony jest nie w sądzie, lecz w areszcie. Łyżwiński jest chory, porusza się na wózku inwalidzkim i nie można go dowieźć do sądu, dlatego sąd odbywa swoje roki w kryminale.

   2. Procesy w więzieniach mają w Polsce tradycję. Bardzo złą. Takie procesy odbywały się w Polsce w latach stalinowskich i nazywano je procesami kiblowymi. To był przejaw okrucieństwa ówczesnego reżimu. Gomułka z tym skończył. Więziennych sądów nie było też w stanie wojennym.

   Proces „kiblowy” powrócił dopiero w wolnej, niepodległej Rzeczypospolitej, w demokratycznym państwie prawa. Ciarki przechodzą!

   4. „Kiblowy” proces Łyżwińskiego dobiega końca. Prokurator zażądał 5 lat więzienia. Jeśli sąd uzna winę i wymierzy taką właśnie karę, to będzie oznaczało, że Jeszcze przed wyrokiem odsiedział, a raczej odleżał połowę kary.

   5. Jeśli Łyżwiński rzeczywiście zrobił to, o co jest oskarżony, to powinien być sprawiedliwie osądzony i ukarany.

   Jednak powiem szczerze - nie dowierzam sprawiedliwości obradującej w sąsiedztwie więziennego kibla.

PS. Z Wikipedii:

   Proces kiblowy - charakterystyczny rodzaj procesu sądowego dla okresu stalinowskiego w Polsce (1944-1956).Nazwa wzięła się stąd, że proces oskarżonego odbywał się nie na sali sądowej, lecz w celi więziennej. Sędzia, ławnicy i ewentualnie inne osoby zajmowały krzesła lub prycze. W tej sytuacji sądzonemu jako jedyne miejsce do siedzenia pozostawał więc sedes (kibel). Procesy kiblowe były przeprowadzane z naruszeniem zasad rzetelnego procesu: m.in. brak obrońców, rozprawa przeprowadzana poza salą sądową. Zazwyczaj wyrok był znany już przed rozprawą; często zapadały w ten sposób wyroki śmierci dla członków podziemia. Faktycznie były to mordy sądowe...